Πλαγάκος Κώστας - Κουφάλια
Οποιοσδήποτε τοπικός φορέας ή ιδιώτης επιθυμεί να προβάλλει κάποια δραστηριότητά του, ή κάποια εκδήλωση που διοργανώνει, στο blog: http://koufalia.capitalblogs.gr δεν έχει παρά να μας ενημερώσει σχετικά στο Τηλ.&Fax:2391053356 ή στο mail: plagakos@yahoo.gr
Λίγα λόγια για εμένα
Ελεύθερος Επαγγελματίας (Οικονομολόγος-Λογιστής) στην πόλη των Κουφαλίων. Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Κουφαλίων αρχικά (2007-2010) και Χαλκηδόνος στη συνέχεια (2011-2014). Ασχολούμενος ερασιτεχνικά με τη δημοσιογραφία - αρθρογραφία εξέδιδα από τον Σεπτέμβριο του 2011 έως τον Μάιο του 2013 την τοπική εφημερίδα "ΕΝΟΤΗΤΑ". Έτος γέννησης 1978.
Σύνδεσμοι
·Δείτε όλα τα φύλλα της τοπικής εφημερίδας "ΕΝΟΤΗΤΑ" εδώ
·Αιρετή Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση. Προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση της χώρας ("ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" 26/10/2008)
·Σκέψεις για την πιστωτική πολιτική των τραπεζών και τις σχέσεις τους με το ελληνικό δημόσιο ("ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" 30/04/2011)
·Καταστροφική για την εθνική μας οικονομία ενδεχόμενη έξοδος από τη ζώνη του ευρώ ("ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" 15/05/2011)
·"Συμπαραστάτης του δημότη": Ευρύτερες συναινέσεις ή μονοκομματικές επιλογές;
·Προς αναζήτηση νέας ιδεολογίας
·Τα αίτια ύπαρξης και επιβίωσης των πολιτικών κομμάτων και το ενδεχόμενο εξαφάνισής τους
·Ηθικά και οικονομικά επιλήψιμη η απόφαση για συγκέντρωση αποδείξεων αξίας ίσης με το ήμισυ του εισοδήματος μας
·Η ανάγκη για μια νέα Σεισάχθεια
·Απόκτηση οικονομικής παιδείας για την αποφυγή νέας χρεοκοπίας
·Οικονομικός κύκλος ή αλλαγή κατηγορίας
·Ανάγκη,μέλλον και ηθική ("Karfitsa" 24/11/2012)
·Κατάργηση των κομματικών θέσεων στην τοπική αυτοδιοίκηση ("Karfitsa" 16/02/2013)
·Οι τράπεζες θα πρέπει, και αυτές, να πληρώσουν την αφροσύνη τους ("Karfitsa" 02/03/2013)
·Ψωμί εισαγωγής;
·Ανασφάλιστη εργασία και...υποκρισία


Η στρατιωτική ομιλία από τον εορτασμό της 99ης επετείου από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης
1778 αναγνώστες
Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011
09:31

Ακολουθεί η ομιλία της Ταγματάρχη Μεταφορών Στυλιανής Αρδά (787 ΤΜΕ) η οποία εκφωνήθηκε κατά τον εορτασμό της 99ης επετείου από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, που πραγματοποιήθηκε την 26η Οκτωβρίου στο Μουσείου Βαλκανικών Πολέμων στην ιστορική έδρα του Δήμου μας, τη Γέφυρα. Θέμα της ομιλίας ήταν: " Ο Α΄Βαλκανικός Πόλεμος και η Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης". Ευχαριστούμε την κα Αρδά για την ευγενική παραχώρηση της ενδιαφέρουσας και λεπτομερούς ομιλίας της.

Αξιότιμοι,

κ. Υδκτά ΣΣΜ

κ. Δήμαρχε Χαλκηδόνας, κ. Πρόεδρε Κοινότητας Γέφυρας

Κυρίες και Κύριοι.

 

Σας καλωσορίζουμε στο χώρο της έπαυλης «ΤΟΨΙΝ», στη Γέφυρα της Θεσσαλονίκης, όπου σήμερα στεγάζεται το Στρατιωτικό Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων. Το κτίριο του Μουσείου στο οποίο βρισκόμαστε, ιστορικό και διατηρητέο, αγοράστηκε το 1999 από το ΥΕΘΑ και εγκαινιάστηκε ως Στρατιωτικό Μουσείο από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.

Ο χώρος αυτός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τις λαμπρότερες σελίδες της νεότερης πολεμικής ιστορίας της Πατρίδας μας, καθώς σαν σήμερα 99 χρόνια πριν, εγκαταστάθηκε εδώ ως το χάραμα της 27ης του ίδιου μήνα, το Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού. Τις 3 αυτές μέρες, ελήφθησαν στο παρόντα χώρο ιστορικές και καθοριστικές αποφάσεις για τους Βαλκανικούς Πολέμους και την τύχη της Μακεδονίας, τα οποία είχαν ως επιστέγασμα την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και κατ’ επέκταση του μεγαλύτερου τμήματος της Μακεδονίας και της Ηπείρου, καθώς και των νησιών του Αιγαίου, εκτός από τα Δωδεκάνησα.

Με την ευκαιρία της σημερινής επετείου, ας κάνουμε μια γενική θεώρηση της περιόδου 1912-1913 για να θυμηθούμε τα γεγονότα τα οποία διαδραματίστηκαν στον παρόντα χώρο.


Η Τχης Μεταφορών Στυλιανή Αρδά εξιστορεί τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην περιοχή μας ενόψει της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης πριν από 99 χρόνια

Κατά τον 19ο αιώνα τα χριστιανικά κράτη της Βαλκανικής κατόρθωσαν να καταστούν ανεξάρτητα και προέβησαν στην ανασυγκρότησή τους με ταχύ ρυθμό. Συγχρόνως κατέβαλλαν συντονισμένες προσπάθειες, για να βελτιώσουν την κατάσταση των υπόδουλων ομοεθνών τους, που στέναζαν ακόμη υπό τον τουρκικό ζυγό. Κυρίαρχη ακόμη στην περιοχή εμφανιζόταν η παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία που είχε υπό την κατοχή της μεγάλο μέρος των εδαφών στα οποία κατοικούσαν αμιγείς βαλκανικοί λαοί.

Η αρχή του 20ου αιώνα, μετά και τον ατυχή Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, βρίσκει την Ελλάδα αποδιοργανωμένη, αλλά με το όραμα της «Μεγάλης Ιδέας» ζωντανό να αποζητά την απελευθέρωση των ελληνικών πληθυσμών που εξακολουθούσαν να βρίσκονται κάτω από τον τουρκικό ζυγό, αλλά οι ευσεβείς αυτοί πόθοι προσέκρουαν στο δόγμα περί διατηρήσεως του εδαφικού καθεστώτος, που είχε επιβληθεί από τις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης.

Παρόλα αυτά και λόγω της έντονης ανθελληνικής προπαγάνδας κυρίως των Βουλγάρων και δευτερευόντως των Σέρβων και των Ρουμάνων, εκδηλώθηκε από την Ελλάδα άμεσος αντιπερισπασμός κατ’ αυτών των ενεργειών, που αποσκοπούσαν στον αφανισμό του πολυπληθούς ελληνικού στοιχείου της Μακεδονίας. Αποτέλεσμα αυτού του αντιπερισπασμού ήταν ο Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908), που συνέβαλε τα μέγιστα στη διάσωση του Ελληνισμού της περιοχής.

Η συμπεριφορά όμως της Τουρκίας προς τους υπόδουλους λαούς ήταν πάντοτε σκληρή και απάνθρωπη, ακόμη και μετά τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που εξήγγειλαν οι Νεότουρκοι μετά την επικράτηση του κινήματός τους, κατά το έτος 1908. Η επιδείνωση αυτής της κατάστασης επέφερε την προσέγγιση των χριστιανικών κρατών της Βαλκανικής από τις αρχές του έτους 1912.

Έτσι, στις 28 Φεβ και στις 16 Μαΐου 1912 υπογράφηκαν αντιστοίχως συνθήκες συμμαχίας μεταξύ Σερβίας – Βουλγαρίας και Ελλάδος – Βουλγαρίας, ενώ στις 22 Σεπ 1912 υπογράφηκε και στρατιωτική συμμαχία Ελλάδος – Βουλγαρίας. Η Τουρκία, αντιδρώντας σ’ αυτή τη συμμαχία μετέφερε στρατιωτικές μονάδες της στη Θράκη και τη Μακεδονία υπό το πρόσχημα διεξαγωγής στρατιωτικών γυμνασίων και συνέχισε να τηρεί την ίδια άκαμπτη και προκλητική στάση, πράγμα που αποτέλεσε και το έναυσμα της ενάρξεως του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, που κηρύχθηκε από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο κατά της Τουρκίας στις 05 Οκτ 1912.

Ο Ελληνικός Στρατός μετά το κίνημα του 1909, αναδιοργανωμένος, εκπαιδευμένος και πολύ καλά εξοπλισμένος με σύγχρονο για την εποχή οπλισμό, βρισκόταν σε εξαιρετικό μαχητικό επίπεδο. Ο κύριος όγκος του στρατού (Στρατιά Θεσσαλίας υπό την αρχιστρατηγία του διαδόχου Κωνσταντίνου συγκεντρώθηκε στην περιοχή της Ελασσόνας - Λάρισας, ενώ ο στρατός Ηπείρου υπό τον Αντιστράτηγο Κωνσταντίνο Σαπουντζάκη συγκεντρώθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Άρτας.

Ο Στόλος εκσυγχρονίστηκε επίσης με νέες μονάδες. Με ναυαρχίδα το θρυλικό θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ» υπό τη διοίκηση του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, από την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων κυριάρχησε στο Αιγαίο, απέκλεισε τον τουρκικό στόλο στη Θάλασσα του Μαρμαρά, απαγόρευσε τη μεταφορά δυνάμεων από την Ασιατική στην Ευρωπαϊκή Τουρκία και απελευθέρωσε διαδοχικά την Ίμβρο, τη Θάσο, τον Αγ. Ευστράτιος, τη Σαμοθράκη, τα Ψαρά, την Τένεδο, τη Λέσβο, τη Χίο, τις Οινούσσες και την Ικαρία.

Σημαντικό είναι το κατόρθωμα του ελληνικού τορπιλοβόλου 11, με κυβερνήτη το Νικόλαο Βότση, που το βράδυ της 18ης Οκτ τορπίλισε και καταβύθισε μέσα στο άριστα φυλασσόμενο λιμένα της Θεσσαλονίκης το τουρκικό θωρηκτό «Φετιχ Μπουλέν» συμβάλλοντας στην απελευθέρωση της πόλης.

Τις χερσαίες επιχειρήσεις ενίσχυσε και η νεοσύστατη τότε Πολεμική Αεροπορία (ως οργανικό τμήμα του ΣΞ) με το Αεροπορικό Σμήνος της Στρατιάς Θεσσαλίας, αποτελούμενο από 4 αεροσκάφη τύπου «ΦΕΡΜΑΝ», εκτελώντας πρωτίστως αναγνωριστικές και δευτερευόντως βομβαρδιστικές επιχειρήσεις με τη χρήση αυτοσχεδίων βομβών που έριχναν με τα χέρια. Ήταν η δεύτερη φορά στον κόσμο που χρησιμοποιήθηκε η Αεροπορία για πολεμικές αποστολές μετά από τους Ιταλούς στον Ιταλο-τουρκικό πόλεμο του 1911.  

Η 5η Οκτ δονούνταν από τον παλμό του πολέμου. Από το πρωί η στρατιά Θεσσαλίας εφορμώντας δια μέσου της περιβόητης διάβασης της «Μελούνας», ξεχύθηκε στη Μακεδονία. Η «Μελούνα» είναι μια τοποθεσία των τότε συνόρων, αλλά και ένα σύμβολο. Ένας αυχένας των Θεσσαλικών βουνών μεταξύ των πεδιάδων της Λάρισας και της Ελασσόνας ακριβώς πάνω από τα ως τότε Ελληνοτουρκικά σύνορα, με κεφαλαιώδη σημασία για όποιον εισβάλλει από τη μια πεδιάδα στην άλλη. Από εκεί εισέβαλε ο Τουρκικός Στρατός το 1897 και γι’ αυτό έγινε για εμάς το σύμβολο τη ήττας του 1897.

Τώρα όμως η κατάσταση αντιστράφηκε και αυτή τη φορά ο Ελληνικός Στρατός διέσχισε τη «Μελούνα» και εισέβαλε στα κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη. Η διάβαση του αυχένα έγινε αμαχητί και σε λίγο οι Ελληνικές Μεραρχίες αναπτύσσονταν πέρα από τα σύνορα, μεταφέροντας τον πυρσό της ελευθερίας στην Μακεδονία.

Ο Ελληνικός Στρατός αφού προήλασε με αποφασιστικότητα προς τη Μακεδονία την αυγή της 5ης Οκτωβρίου, στις 6 Οκτωβρίου απώθησε τον εχθρό από την Ελασσόνα και τη Δεσκάτη και από τις πρωινές ώρες της 9ης Οκτωβρίου άρχισε την επίθεσή του κατά της αμυντικής τοποθεσίας των Τούρκων στο Σαραντάπορο, μεταξύ των Πιερίων και των Καμβουνίων Ορέων. Το απόγευμα της 10ης Οκτωβρίου η IV Μεραρχία εισήλθε στα Σέρβια και την επόμενη η Ταξιαρχία Ιππικού απελευθέρωσε την Κοζάνη.

Το Γενικό Στρατηγείο στις 21:00 της 13ης Οκτ εξέδωσε διαταγή για την άμεση στροφή και προέλαση της Στρατιάς προς Θεσσαλονίκη. Έτσι στράφηκε αρχικά προς τη Βέροια στην οποία εισήλθε το πρωί της 16ης Οκτ, ενώ το απόγευμα της ίδιας ημέρας η VII Μεραρχία απελευθέρωσε την Κατερίνη. Ο λόγος για τον οποίο ο στρατός στράφηκε προς τη Βέροια, ήταν ότι η Κυβέρνηση Βενιζέλου έκρινε ότι από πολιτικής απόψεως επιβαλλόταν η όσο το δυνατό ταχύτερη απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, την οποία εποφθαλμιούσαν οι Βούλγαροι.

Ο στρατός, προελαύνοντας προς τη Θεσσαλονίκη, συνάντησε ισχυρή αντίσταση του εχθρού στην αμυντική τοποθεσία των Γιαννιτσών. Μετά από τραχύ και αιματηρό αγώνα, από το πρωί της 19ης και μέχρι το μεσημέρι της 20ης Οκτ, ο εχθρός, λόγω της από τα βόρεια θυελλώδους προελάσεως της VI Μεραρχίας, υποχώρησε πανικόβλητος προς τον Αξιό ποταμό και ο Στρατός μας εισήλθε στα Γιαννιτσά. Έτσι η οδός προς τη Θεσσαλονίκη αφέθηκε ελεύθερη, πράγμα που επέτρεψε στον Ελληνικό Στρατό να κινηθεί ταχύτατα προς αυτή και να προβεί σε συστηματική περίσφιξη των τουρκικών δυνάμεων της πόλεως.

Οι Τούρκοι, με κίνδυνο την ολική αιχμαλωσία, παίρνουν εντολή να οπισθοχωρήσουν προς τον τελευταίο θύλακα αντίστασής τους, τη Θεσσαλονίκη. Στο διάβα τους, προκειμένου να καθυστερήσουν τον προελαύνοντα Ελληνικό στρατό, καταστρέφουν τις γέφυρες του Λουδία, του Αξιού και του Γαλλικού. Ο καιρός ήταν βροχερός, ο στρατός εξουθενωμένος από τις διαρκείς μάχες και τα ποτάμια φουσκωμένα από τα νερά. Η διάβαση του Λουδία γίνεται εύκολα μετά από ενέργειες του Ελληνικού μηχανικού. Παράλληλα αγγελιοφόροι αναφέρουν ότι η 7η Βουλγαρική Μεραρχία βρίσκεται στην πεδιάδα του Λαγκαδά. Ο Αξιός όμως είναι τεράστιος και αδιάβατος. Τη νύχτα 23 προς 24 Οκτ οι Ελληνικές εμπροσθοφυλακές απελπίζονται, καθόσον η κατασκευή γέφυρας απαιτεί τουλάχιστον τρεις μέρες και υλικά δεν υπάρχουν.

Η Θεσσαλονίκη κινδυνεύει να χαθεί διαπαντός. Σε μια κίνηση απόγνωσης, στρατιώτες απευθύνονται στα γύρω χωριά, τα Μάλγαρα, τα Κύμινα, τη Χαλάστρα και τη Σίνδο. Η ανταπόκριση των κατοίκων είναι άμεση. Ξαφνικά χιλιάδες άνθρωποι προσφέρουν ότι ξύλινο υπάρχει στο σπίτι τους και στο βιός τους, τις βάρκες τους, τα ξύλινα βαρέλια, τις πόρτες από τα σπίτια τους, ακόμα και τις κάσες. Χιλιάδες κόσμου και στρατιωτών δουλεύουν ασταμάτητα, άυπνοι και το πρωί της 24ης Οκτ η γέφυρα είναι έτοιμη. Περνάνε πρώτα αποσπάσματα της Ελληνικής χωροφυλακής, η προελαύνουσα VII Μεραρχία που θεωρητικά ήταν η πιο ξεκούραστη, μιας και οι άντρες της είχαν μόνο τέσσερις μέρες να κοιμηθούν, ενώ αυτοί των Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και ΙV Μεραρχιών είχαν ακόμα περισσότερο καιρό άυπνοι και ήταν μισοδιαλυμένες από την μάχη στα Γιαννιτσά.

Η διάβαση των ποταμών κρατάει μέχρι το πρωί της 26ης Οκτωβρίου και από το μεσημέρι της ίδιας μέρας, οι προφυλακές της VII Μεραρχίας είναι ορατές πλέον από τους πανικόβλητους επιζήσαντες Τούρκους που βρισκόταν σε ακόμη αθλιότερη κατάσταση. Το απόγευμα της 26ης Οκτ διάσπαρτες ομάδες της VII Μεραρχίας μπαίνουν στο Χαρμάνκιοϊ (σημερινό Κορδελιό) και στα υψώματα του Ευόσμου.
Αντίθετα, η Ελληνική χωροφυλακή προωθείται και εισέρχεται από τη Δυτική πύλη στη Θεσσαλονίκη. Γίνονται αντιληπτοί από τους ξένους ανταποκριτές, των Times και του Reuters, που είναι οι πρώτοι που αποστέλλουν τηλεγράφημα για κατάληψη της πόλης από τους Έλληνες.

Βορειότερα, η 7η Βουλγαρική Μεραρχία βρίσκεται 4,5 χιλ. μακριά από το κέντρο της πόλης και στρατοπεδεύει τη νύχτα στην περιοχή του σημερινού ΤΙΤΑΝ. Η VII Ελληνική Μεραρχία διατάσσεται να παραταχθεί Βορείως της Θεσσαλονίκης, μεταξύ της πόλης και του Βουλγαρικού στρατού, προς αποτροπή εισόδου των Βουλγάρων, πράγμα που γίνεται. Ο Βουλγαρικός στρατός στρατοπεδεύει στην Βόρεια είσοδο της πόλης, στο σημερινό στρατόπεδο Παύλου Μελά, αλλά δεν τους επιτρέπεται να εισέλθουν ένοπλοι στην πόλη. Οι Βούλγαροι ανεφοδιάζονται και στρέφονται προς τα πίσω.

Οι Οθωμανοί στρατιωτικοί επιτελείς της Θεσσαλονίκης, με επικεφαλής το διοικητή του 8ου Σώματος του οθωμανικού στρατού, Χασάν Ταχσίν Πασά, αντιλαμβανόμενοι ότι πιθανή αντίσταση δε θα επέφερε ουσιαστικό αποτέλεσμα προέβησαν σε προτάσεις παράδοσης προς τον Κωνσταντίνο. Άλλωστε από οθωμανικής πλευράς υπήρχε η προτίμηση της παράδοσης της πόλης στους Έλληνες λόγω της αντίληψης ότι οι Βούλγαροι θα προέβαιναν σε βιαιότητες έναντι του μουσουλμανικού πληθυσμού. Χαρακτηριστική εξάλλου είναι η ρήση του Ταχσίν Πασά κατά τις διαπραγματεύσεις: "από τους Έλληνες την πήραμε, στους Έλληνες θα την παραδόσουμε".

Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, όμως, δεν έκανε δεκτές τις οθωμανικές προτάσεις και απαίτησε «άνευ όρων» παράδοση της πόλης. Την ίδια στιγμή ο Πρωθυπουργός, Ελευθέριος Βενιζέλος, έχοντας γνώση των κινήσεων της 7ης Βουλγαρικής Μεραρχίας, η οποία πλησίαζε τη Θεσσαλονίκη, προειδοποίησε το Διάδοχο να επισπεύσει τη διαδικασία. Έτσι ο Έλληνας Αρχιστράτηγος ζήτησε την παράδοση της πόλης, άνευ όρων και έδωσε προθεσμία έως τις 6 το απόγευμα της 26ης Οκτ.

Τελικά, 5 ώρες πριν τη λήξη του τελεσίγραφου ο Τούρκος Σωματάρχης έστειλε με έφιππους διαγγελείς την εξής δήλωση:

«Προς Αυτού Βασιλική Υψηλότητα, τον Πρίγκιπα Κωνσταντίνο, Αρχηγόν του Ελληνικού Στρατού.

Λαμβάνω την τιμή να πληροφορήσω την Υμετέραν Υψηλότητα ότι αποδέχομαι την πρότασή σας ήτις εγένετο χθές.

Χασάν Ταχσίν Πασάς, Στρατηγός Μεραρχίας, Δκτης 8ου Σ.Σ.»

Αυτή η δήλωση είναι το επίσημο έγγραφο υποταγής των Τούρκων.

Στις 19:00 της 26ης Οκτωβρίου ο Αρχιστράτηγος έστειλε δύο αξιωματικούς τους Βασίλειο Δουσμάνη και τον Ιωάννη Μεταξά, ως εκπροσώπους του στο Στρατηγείο του Διοικητή των Τουρκικών Δυνάμεων, όπου και υπέγραψαν το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Συνολικά παραδόθηκαν 1.000 αξιωματικοί και 25.000 οπλίτες, ενώ 70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα και άφθονο υλικό περιήλθε στα χέρια του Ελληνικού Στρατού. Το απόγευμα της 27ης Οκτ 1912 εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη τα δύο πρώτα ελληνικά ευζωνικά τμήματα της Μεραρχίας Κλεομένους.

Εν τω μεταξύ οι Βούλγαροι, που είχαν προσεγγίσει την πόλη, πίεσαν το Χασάν Ταχσίν Πασά να υπογράψει παρόμοιο πρωτόκολλο και μ’ αυτούς. Η πρότασή τους, εντούτοις, δεν έγινε δεκτή με τη χαρακτηριστική απάντηση του Οθωμανού στρατηγού: «Έχω μόνο μία Θεσσαλονίκη, την οποία έχω ήδη παραδώσει». Παρά τούτο οι βουλγαρικές διεκδικήσεις δεν έπαυσαν έως και το Β’ Βαλκανικό Πόλεμο, οπότε το νικηφόρο αποτέλεσμά του, για την ελληνική πλευρά, επέφερε οριστική λύση στο θέμα.

Ένας ακόμη παράγοντας, που προσπάθησε να επηρεάσει το εδαφικό καθεστώς της Θεσσαλονίκης, ήταν η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, που με τη συμπαράσταση της Γερμανίας επεδίωξε, ανεπιτυχώς, διεθνοποίηση της πόλης. Ακόμη μερίδα της Εβραϊκής κοινότητας προώθησε στο εξωτερικό πρόταση για αυτόνομο καθεστώς υπό ισραηλιτική διοίκηση.

Στις 29 Οκτ ο Βασιλιάς Γεώργιος Α’ εισήλθε στην πόλη επικεφαλής τμημάτων στρατού και στις 30 Οκτ τελέσθηκε από το Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γεννάδιο δοξολογία στον τότε Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μηνά «επί τη απελευθερώσει της πόλεως».

Όλος ο Ελληνικός Στρατός έχει πλέον εισέλθει στη Θεσσαλονίκη, και έχει εγκατασταθεί φρουρά στο Καράμπουρνου (Καλαμαριά). Τελείται πανηγυρική δοξολογία στον ιερό ναό του Αγίου Μηνά. Είναι συγκλονιστικές οι μαρτυρίες ανθρώπων από την υποδοχή του στρατού. Η πόλη ανοίγει τις πύλες της στους απελευθερωτές, φτιάχνουν πίττες και γλυκά, φιλεύουν και φιλοξενούν τους κουρασμένους φαντάρους στα σπίτια τους.

Στην Ελλάδα, ελλείψει των σημερινών τηλεπικοινωνιών καταφθάνει το νέο μετά από δύο μέρες, από έναν τηλεγραφητή στη Λάρισα. "26η Οκτωβρίου, ο Ελληνικός στρατός ηλευθέρωσε την Θεσσαλονίκη". Λίγες ώρες αργότερα καταφθάνει στην Ελληνική κυβέρνηση η επιβεβαίωση της είδησης. Την 28η Οκτωβρίου, η απελευθέρωση της πόλης γίνεται πρωτοσέλιδο στις Ελληνικές εφημερίδες. Ο λαός πανηγυρίζει.

Μέσα σε 20 μόνο μέρες ο Ελληνικός Στρατός είχε πετύχει ένα θαύμα που άφησε άναυδους τους πάντες, καθώς απελευθέρωσε τη Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη. Οι μάχες του Σαρανταπόρου και των Γιαννιτσών είναι εξαιρετικά βαρύνουσας σημασίας, γιατί είναι οι πρώτες μεγάλες νίκες του Ελληνικού Στρατού, οι οποίες άνοιξαν το δρόμο για την οριστική απελευθέρωση της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θράκης και επιπλέον διότι κατέδειξαν το αξιόμαχο του Ε.Σ. και την ακατάβλητη δύναμη του Έλληνα πολεμιστή.

Η κατάληψη της Θεσσαλονίκης αποτελεί το λαμπρό επιστέγασμα των αγώνων και του τιμίου ελληνικού αίματος. Μετά από αιώνες μακράς δουλείας η νύμφη του Θερμαϊκού, η δευτέρα πρωτεύουσα της ελληνικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η πόλη του μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά  και πολλών μεγαλωνύμων ανδρών ανέπνεε τον αέρα της ελευθερίας. Η κατάληψή της ήταν μια ευτυχής ιστορική συγκυρία. Ο Στρατός εισήλθε στην πόλη την ημέρα της εορτής του μεγάλου Προστάτη της Αγίου Δημητρίου (26 Οκτ 1912).

Ο δεύτερος Βαλκανικός Πόλεμος οφείλεται απόλυτα στη στρεψοδικία και στη στάση της Βουλγαρίας προς τους Έλληνες και τους Σέρβους. Απέφυγε να λάβει θέση στο ζήτημα των εδαφών που απελευθερώνονταν και κρυφίως  δε σταμάτησε να έχει απαιτήσεις στη Θράκη και τη Μακεδονία. Τούτο ανάγκασε την Ελλάδα και τη Σερβία να υπογράψουν συμμαχία στις 19 Μαϊου 1913 για την κοινή αντιμετώπιση των διεκδικήσεων των Βουλγάρων.

Ο πόλεμος τερματίστηκε στις 28 Ιουλίου 1913 με την υπογραφή της συνθήκης του Βουκουρεστίου. Η Ελλάδα πήρε πάλι την Ανατ. Μακεδονία και τη Θράκη και ανάγκασε τους Βούλγαρους να αναστείλουν την επεκτατική τους πολιτική. Η τιτάνια σύγκρουση είχε λήξει.

Χάρη στον ηρωισμό του Ελληνικού Στρατού και την άριστη διπλωματία του Βενιζέλου, ξεπλύναμε την ταπεινωτική ήττα του 1897 και υπερδιπλασιάσαμε τα εδάφη μας. Όμως το μεγάλο συμπέρασμα και ηθικό δίδαγμα που μας άφησαν οι πόλεμοι αυτοί ως «κτήμα ες αεί» όπως λέει ο Θουκυδίδης, είναι ότι «ενωμένη και ομονοποιημένη η Ελλάδα κατήγαγε θρίαμβον. Εις τη σημερινή χαλεπότητα των καιρών ας έχομεν ως φάρον και προ οφθαλμών, πάντοτε, το θαύμα της ομόνοιας».


Κυρίες και Κύριοι
Ο 20ος αιώνας μπορεί να χαρακτηρισθεί αβίαστα ως ο αιώνας των ελληνικών πολέμων. Ιδιαίτερα το πρώτο μισό του «παρήγαγε» έξι συνολικά πολέμους, εκ των οποίων ο ένας εμφύλιος. Από τους έξι συνολικά οι δύο υπήρξαν οι μεγαλύτεροι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας: ο Α’ και Β’ παγκόσμιος Πόλεμος. Και στους δύο η Ελλάδα ακολουθώντας διορατική πολιτική, αν και όχι χωρίς εμπόδια, είχε το ηθικό ανάστημα, το σθένος και την προνοητικότητα να πολεμήσει με το μέρος των νικητών και να κερδίσει σημαντικά γεωπολιτικά οφέλη.

Πάνω όμως από συγκυρίες και διορατικότητα και κατάλληλη εξωτερική πολιτική, το επίτευγμα αυτό οφείλεται στους Έλληνες που πολέμησαν και πέθαναν στα πεδία των μαχών.

Εμείς, οι απόγονοί τους του 21ου αιώνα, τους οφείλουμε απέραντη ευγνωμοσύνη και μια υποχρέωση. Ευλαβείς προσκυνητές των προγόνων μας και γονατίζοντας νοερά μπροστά στους τάφους των αθανάτων νεκρών μας, τους ατενίζουμε με υπερηφάνεια, ως θεματοφύλακες των όσων μας παρέδωσαν και υποσχόμαστε, εάν απαιτηθεί με τη σειρά μας, να υπερασπιστούμε τα ιερά και όσια του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ και να αποτίσουμε όλοι μαζί φόρο τιμής σε αυτούς τους ήρωες πολεμιστές που έφεραν «του ονείρου μας τη γη στην αγκαλιά της πατρίδας».

Μετά από αυτά σας καλώ να αναφωνήσουμε:

 ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!

 

ΖΗΤΩ Η 26η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ!

 

ΖΗΤΩ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ!

 

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
9 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Το παρόν blog δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 2010 προκειμένου να αναρτώ σε αυτό τη δραστηριότητά μου ως δημοτικός σύμβουλος καθώς και σκέψεις μου αναφορικά με θέματα της επικαιρότητας αλλά και εργασίες μου αναφορικά με την ιστορία του τόπου μας. Σύντομα δόθηκε βήμα και στους φορείς του τόπου μας αλλά και σε ιδιώτες και εμπλουτίστηκε έτσι η θεματολογία του. Σε κάθε περίπτωση η ενημέρωσή του γίνεται σε ερασιτεχνική βάση (όποτε δηλαδή υπάρχει χρόνος) και δε στοχεύω στην συστηματική δημοσιογραφική κάλυψη όλης της ειδησεογραφίας του Δήμου μας ούτε και στο κυνήγι της επισκεψιμότητας...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις